Χωρίς (οικογενειακή) ταυτότητα

ΤΟΥ ΘΑΝAΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤOΠΟΥΛΟΥ * 

Τον Μάρτιο του 1981, ο τότε πρωθυπουργός του Βελγίου, Χριστιανοδημοκράτης Β. Μάρτενς, προσπάθησε να «στρατεύσει» την πολυκομματική κυβέρνησή του σε μια πολιτική περικοπών και λιτότητας που απέβλεπε στην περιστολή του δημόσιου χρέους και την εξυγίανση των οικονομικών της χώρας του. Το εγχείρημα προσέκρουσε στην αντίδραση του συγκυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος της χώρας - εφόσον, σύμφωνα με δήλωση ενός ηγετικού του στελέχους, «το δημόσιο χρέος, όπως ένα κοινό κρυολόγημα, έρχεται και φεύγει μόνο του»- και η κυβέρνηση έπεσε.

Υπάρχει λύση στο ελληνικό πρόβλημα;

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ 

Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών 

Τον τελευταίο καιρό διατυπώνεται συχνότερα η άποψη ότι η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψει το ευρώ, προκειμένου να αντιμετωπίσει το οικονομικό της πρόβλημα. 

Είναι γεγονός ότι οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές δεν δείχνουν να πείθονται ούτε από τις νέες πρωτοβουλίες της Ε.Ε., σχετικά με τον «μηχανισμό σωτηρίας», ούτε από τις «αιματηρές» προσπάθειες της Ελλάδας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο του μνημονίου. Τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων κινούνται στο 12% και κάθε σκέψη για δανεισμό από τις διεθνείς αγορές απομακρύνεται, ενώ αναμένεται η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του ευρωπαϊκού δανείου. Παράλληλα, διάφορα σενάρια του ΔΝΤ ανεβάζουν το ποσοστό του συσσωρευμένου εξωτερικού χρέους της χώρας μας κατά το 2014-2015 κοντά στο 200% του ΑΕΠ σε περίπτωση χαμηλού ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας (1%) τα επόμενα χρόνια, πράγμα πολύ πιθανό.

Υπάρχει λύση για τα απορρίμματα

Του Θ. ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ. 

Οικονομολόγος -τέως αντινομάρχης, 

εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής 

Η πολιτεία πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να αποφασίζει για τόσο σημαντικά προβλήματα όπως η διαχείριση απορριμμάτων, χωρίς τη συναίνεση και την αποδοχή από τις τοπικές κοινωνίες. Ήταν εξαρχής λάθος η επιλογή των ΧΥΤΑ ως μέθοδος διαχείρισης απορριμμάτων.

Το Δημόσιο, κινητήριος δύναμη για την ανασυγκρότηση του κράτους

Του Τάκη Αθανασόπουλου* 

Ο τελευταίος χρόνος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, δύσκολα θα μπορούσε να ήταν χειρότερος για τους Έλληνες δημόσιους υπαλλήλους και τους συναδέλφους τους στους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δεν είναι μόνο οι διαδοχικές μειώσεις στις αποδοχές που έχουν υποστεί και οι μικρότερες συντάξεις στις οποίες πρέπει πλέον να προσβλέπουν. Είναι πιο δύσκολο να αποδεχθούν την κοινωνική κατακραυγή που θέλει τους εκατοντάδες χιλιάδες που απαρτίζουν την υπεράριθμη αυτή κατηγορία εργαζομένων της χώρας μας να είναι η αχίλλειος πτέρνα που μας οδήγησε στη μεγάλη κρίση. Έτσι, αισθάνονται ότι έχουν φτάσει στα όρια της απόγνωσης και αναζητούν διεξόδους.

Ποια είναι τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίo

Μια απόπειρα κατανόησης και συνολικής προσέγγισης των ζητημάτων που αφορούν την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ελλάδας 

Του Γεωργίου Σαββαϊδη* 

Οι γραμμές αυτές γράφονται σε μία προσπάθεια επεξήγησης και καλύτερης κατανόησης ορισμένων κανόνων του ισχύοντος Δικαίου της Θαλάσσης αφενός και της ανάγκης συνολικής προσέγγισης των ζητημάτων που αφορούν την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ελλάδος αφετέρου. Η προσπέλαση των ζητημάτων αυτών δεν είναι ευχερής διότι εμπλέκονται νομικά, πολιτικά, ιστορικά, αμυντικά και οικονομικά ζητήματα διαφόρου προελεύσεως και σημασίας που απαιτούν μακρόχρονη γνώση, παρακολούθηση των εξελίξεων και συνολική εκτίμηση και προσέγγιση πριν από την ανάληψη δράσεων και πρωτοβουλιών.

Μεταρρύθμιση ναι, όχι αμερικανοποίηση της ανώτατης παιδείας

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ *

Στη Βίβλο όλα ξεκίνησαν εκ του μηδενός και ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και εγένετο φως. Κάτι παρόμοιο προσπαθεί σήμερα το υπουργείο Παιδείας με την τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Κυκλοφόρησε κάποιες προτάσεις 23 πυκνογραμμένων σελίδων, στις oποίες καταβάλλεται η προσπάθεια κατάργησης πανεπιστημιακών τμημάτων και τμημάτων ΤΕΙ.

Στη χώρα της ατιμωρησίας

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή 
του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Πολλοί αναγνώστες ρωτάνε το λόγο για τον οποίο ουδείς τιμωρείται σε αυτό τον τόπο.  Οι απαντήσεις πολλές και σύνθετες. Σήμερα θα ήθελα να παρουσιάσω μία από αυτές: την ιστορική παράδοση καθώς και την πολιτική-ηθική ατμόσφαιρα που δημιουργεί αυτή στη χώρα σήμερα.

Ο δήμος ως όχλος

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*

«Ο λόγος είναι ένα φρούριο κατά της κτηνωδίας. Όταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής και αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία.»

Ζακλιν Nτε Pομιγυ 

Μία δεκαετία απογοήτευσης και χαμένων ευκαιριών

Του Στέφανου Μάνου*

Η δεκαετία που τέλειωσε ήταν για μένα η δεκαετία της απογοήτευσης. Της απογοήτευσης που μου προκάλεσε η αδυναμία μου να πείσω τον ελληνικό λαό και τις «ηγετικές» του τάξεις για την ανάγκη βαθιών τομών, ρήξεων και συγκρούσεων με τις δυνάμεις της στασιμότητας και της συντήρησης. Βιώνουμε σήμερα το αποτέλεσμα του στρουθοκαμηλισμού μας. Δεν θεωρώ ότι είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να εξηγήσω τι είναι εκείνο στην ελληνική κοινωνία που την εμποδίζει να δει την πραγματικότητα, ακόμη και να ακούσει όσους της την περιγράφουν. Είναι τυφλή και κουφή; Όχι! Αλλά τότε γιατί; Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να εξηγήσει τη συμπεριφορά της κοινωνίας και κυρίως να προτείνει ένα πρόγραμμα για την αλλαγή της.

Η κληρονομιά του εκσυγχρονισμού

Του Γιάννη Στουρνάρα*

Οι εξελίξεις στην ελληνική οικονομία και κοινωνία είναι, σε μεγάλο βαθμό, το αποτέλεσμα ενός διαρκούς αγώνα μεταξύ εκσυγχρονισμού και λαϊκισμού. Η τελευταία σημαντική και συστηματική εκσυγχρονιστική προσπάθεια που έγινε αμιγώς με πρωτοβουλία του ελληνικού πολιτικού συστήματος ήταν αυτή που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και τυπικά τερματίστηκε το 2004. Ουσιαστικά όμως τερματίστηκε αρκετά νωρίτερα, το 2001, με την ακύρωση της συνέχισης της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας (το ασφαλιστικό ήταν μόνον η κορυφή του παγόβουνου) από τον βαθύ συνδικαλιστικό-κομματικό μηχανισμό του τότε κυβερνώντος κόμματος.

Η Ελλάδα και η περίπτωση των «τεσσάρων»

Tου Νίκου Κ. Αλιβιζάτου*

Προ ημερών, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και το υπουργείο Δικαιοσύνης τίμησαν σε δημόσια εκδήλωση τον Χρίστο Ροζάκη, αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο, η θητεία του οποίου λήγει σε λίγους μήνες, λόγω ορίου ηλικίας. Στην εκδήλωση μίλησαν, εκτός των άλλων, ο Βασίλης Σκουρής, πρόεδρος εδώ και 7 χρόνια του άλλου Ανώτατου Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου -του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο- και ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής από το 2003, η θητεία του οποίου μόλις ανανεώθηκε για τρίτη φορά.

Η γεωπολιτική δίνει τη θέση της στη γεωοικονομία

Του Θεόδωρου Κουλουμπή*

Με γεωπολιτικά κριτήρια παγκόσμιας τάξης/αταξίας, ο 19ος αιώνας μπορεί να χαρακτηριστεί σχετικά ειρηνικός και ο 20ός απόλυτα συγκρουσιακός. Το ερώτημα, καθώς μπαίνουμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, είναι πώς οι ιστορικοί του μέλλοντος τελικά θα τον βαφτίσουν;Μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους οι νικήτριες δυνάμεις συμφώνησαν, στο Κογκρέσο της Βιέννης (1814-15), να υιοθετήσουν μια άτυπη, αλλά ουσιαστική, συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων που αποκλήθηκε «Ευρωπαϊκή Συμφωνία».

Δημοσιονομική πειθαρχία και μεταρρυθμίσεις

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ* 

Η συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα και τα μέτρα που έχουν ληφθεί και εφαρμόζονται είναι απαραίτητα για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής σταθερότητας και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Κατά έναν τρόπο η συμφωνία αυτή προσέφερε στην ελληνική οικονομία και κοινωνία την απαραίτητη θεραπεία την οποία το πολιτικό σύστημα δεν ήταν σε θέση να προσφέρει λόγω των ποικίλων δεσμεύσεών του προς πολλές και διαφορετικές ομάδες συμφερόντων. Από αυτή την άποψη, η σημερινή κρίση μπορεί να θεωρηθεί και ευκαιρία διόρθωσης σοβαρών λαθών του παρελθόντος που σχετίζονται κυρίως με τη δημιουργία ενός μεγάλου, δυσκίνητου και αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα. Χωρίς τη συμφωνία και το δάνειο των 110 δισ. ευρώ η Ελλάδα θα είχε ήδη κηρύξει στάση πληρωμών.

Πόλεις στα όρια της βιωσιμότητας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Γ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 

Καθηγητή Θεσμών & Πολιτικής Χωροταξίας Πολεοδομίας 

Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Πολεοδόμων & Χωροτακτών

Η παρέμβαση του κράτους στον χώρο για τη δημιουργία βιώσιμης πόλης, για τη διαμόρφωση περιβάλλοντος κατάλληλου για άνετη και δημιουργική διαβίωση των πολιτών, γίνεται, μέχρι σήμερα, μέσω ενός ξεπερασμένου συστήματος πολεοδομικού σχεδιασμού ως τεχνικής διαδικασίας παραγωγής σχεδιαγραμμάτων (σχεδίων), που θεσμοθετήθηκε κατά τον μεσοπόλεμο στη χώρα μας.

Οικονομική κρίση και νέα οικονομική διακυβέρνηση

Της ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΕΛΗ 

Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης 

Μετά από 53 χρόνια από τη γέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποδεικνύεται πιο επίκαιρη παρά ποτέ η ρήση του πατέρα αυτής της πρωτόγνωρης για τα δεδομένα της τότε εποχής «συνέργειας» Ζαν Μονέ «αποδεχόμαστε τις αλλαγές μόνον όταν τις θεωρούμε αναγκαίες. Αλλά το αναγκαίο δεν είναι ορατό παρά μόνο σε περιόδους κρίσης». Σήμερα, που η Ευρώπη βρίσκεται στο κρισιμότερο ίσως σταυροδρόμι της ιστορίας της, η ανάγκη για αλλαγή είναι και ορατή και απαραίτητη για να διασφαλίσει τη βιώσιμη ανάπτυξή της.

Αλλαγές για χώρα δίκαιη και οικονομία βιώσιμη

 Του Γιώργου Α. Παπανδρέου 

Η χρονιά που πέρασε αποτέλεσε για όλους τους Έλληνες μια δοκιμασία χωρίς προηγούμενο για τα δεδομένα της σύγχρονης Ιστορίας μας. Ζήσαμε την ανασφάλεια και τον φόβο, που καλλιέργησαν κλίμα πανικού μαζί με πραγματικά γεγονότα, όπως τη μείωση των εισοδημάτων -ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα- την αναγκαία αύξηση της φορολογίας. Κανένας πολιτικός και καμία κυβέρνηση δεν θα ήθελε να πάρει τέτοιου είδους μέτρα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι χωρίς αυτές τις αποφάσεις δεν θα είχαμε αποτρέψει να βουλιάξουμε σε βαθιά ύφεση από τα χρέη και την ανυποληψία.