Είμαστε χώρα διεφθαρμένη; - Το DΝΑ της ατέρμονης χρεοκοπίας

Του Γιώργη Γιατρομανωλάκη*

Όταν ο αξιότιμος αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως ομολόγησε, με τη γνωστή ανέξοδη παρρησία, ότι «τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος», περιέγραφε, από την πλευρά του, αυτό που λίγες μέρες μετά μάθαμε και από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη: όλοι γνώριζαν πόσο άρρωστη ήταν η ελληνική οικονομία και όλοι έκαναν τους ανήξερους.

Είμαστε χώρα διεφθαρμένη; - Οι Δημοκρατίες της μίζας

Του Νίκου Μαραντζίδη*

Χρόνια τώρα, πολλοί κάτοικοι αυτής της χώρας, ακούγοντας τη συζήτηση περί διαφθοράς, αναρωτιούνται αν μόνο η Ελλάδα από όλες τις ανεπτυγμένες δυτικές δημοκρατίες μαστίζεται από αυτό το πρόβλημα. Στους υπόλοιπους, η διαφθορά είναι μια άγνωστη λέξη; Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ακόμη γνώρισμα του ελληνικού παράδοξου;

Είμαστε χώρα διεφθαρμένη; - Έτσι είναι εάν έτσι...νομίζουν

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά*

Μπορεί μια ολόκληρη χώρα να είναι διεφθαρμένη; Ως πολιτικό ταυτόχρονα και ρητορικό, το ερώτημα δεν έχει απάντηση. Αν οι ρητορείες δεν διαψεύδονται ούτε επιβεβαιώνονται, οι πολιτικές αποφάνσεις υποκρύπτουν ανομολόγητα μελήματα και άρρητες σκοπιμότητες. Με αυτή την έννοια, και άσχετα με τον άπρεπο και αυτόχρημα προσβλητικό χαρακτήρα του, ο χαρακτηρισμός μιας χώρας ως διεφθαρμένης αποκαλύπτει ελάχιστα για την ίδια τη χώρα. Αλλά αποκαλύπτει ίσως πολλά για τη συγκυρία μέσα στην οποία αυτό το ερώτημα εκφέρεται και για τους στόχους που μέσα από αυτό επιδιώκονται.

Η ισότητα, θύμα της «προόδου»

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Marco Revelli

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα της εισήγησης του Μάρκο Ρεβέλι, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Orientale του Τορίνο, στο Φεστιβάλ του Δικαίου που έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο στην Πιατσέντσα με θέμα. «Ανισότητες». 

Η ισότητα υπήρξε η μεγάλη πολιτισμική και πολιτική κινητήρια δύναμη της νεωτερικότητας. Από τη διαπίστωση της φυσικής ισότητας των ανθρώπων ξεκίνησε η πολιτική νεωτερικότητα, με την ιδέα του κοινωνικού συμβολαίου, της ισονομίας, των ατομικών, πολιτικών και έπειτα κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η Ευρώπη σε εποχή λιτότητας

Toυ Λουκά Tσούκαλη*

Οι κρίσεις αλλάζουν συνήθως τα δεδομένα και τις όποιες ισορροπίες προϋπήρχαν. Αυτό θα συμβεί και με την κρίση του ευρώ, η οποία ανέδειξε τα εσωτερικά προβλήματα και τις έντονες φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης. Μερικοί πολιτικά αφελείς, ή που απλώς μπέρδευαν τις επιθυμίες τους με την πραγματικότητα, νόμισαν ότι έφτασε το τέλος του ευρώ. Προφανώς δεν κατάλαβαν το μέγεθος του πολιτικού κεφαλαίου που είχαν επενδύσει οι Ευρωπαίοι στο κοινό νόμισμα. Ετσι, έχασαν τα χρήματα που στοιχημάτισαν.

Οι μετανάστες και η έλλειψη ρεαλισμού

Της ΣΕΒΑΣΤΗΣ ΤΡΟΥΜΠΕΤΑ*

Zygmunt Bauman

Οι θεσμικοί εκπρόσωποι που αρνούνται να συνομιλήσουν με τους απεργούς πείνας τούς αντιμετωπίζουν ως συστατικό μιας ομοιόμορφης μάζας «λαθρομεταναστών», με ό,τι αυτός ο όρος επισυνάπτει στη στερεότυπη εικόνα των παραβατών και εξαθλιωμένων εισβολέων. 

Εν τούτοις οι 300 απεργοί πείνας έχουν ένα συγκεκριμένο προφίλ και μια συγκεκριμένη σχέση με την ελληνική κοινωνία: Είναι άνδρες νεαρής ηλικίας, κατά πλειοψηφία κατάγονται από τις χώρες του Μαγκρέμπ, ζουν και εργάζονται ανασφάλιστοι για σειρά ετών στην Ελλάδα, έχουν υποβάλει αιτήσεις για παροχή άδειας παραμονής και εργασίας, χωρίς επιτυχία μέχρι στιγμής.

Περί δογμάτων εξωτερικής πολιτικής

Του Θεόδωρου Κουλουμπή*

Προσφάτως έχει ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με το «δόγμα» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Τίθεται, συνήθως από πανεπιστημιακούς, η ανάγκη ενός επαρκούς ορισμού της έννοιας «δόγμα». Προτείνονται, ως συγγενείς έννοιες, λέξεις όπως πλαίσιο, προσανατολισμός, στρατηγική και άλλες. Και αυτές οι λέξεις, με τη σειρά τους, απαιτούν πρόσθετους ορισμούς, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο αοριστολογίας. Παρακάμπτοντας τους ορισμούς, θα αναφερθούμε εδώ σε τέσσερα γνωστά σχήματα γενικευμένων διακηρύξεων, τα οποία συνδέθηκαν με Αμερικανούς προέδρους όπως οι Μονρόε, Τρούμαν, Νίξον και Μπους (υιός).

Οικονομική κρίση και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ*

Οι βασικές αρχές της οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης έχουν σχεδόν συμφωνηθεί. 

Εκτός από τις διαδικασίες προληπτικού ελέγχου των εθνικών προϋπολογισμών των κρατών-μελών της ευρωζώνης, προβλέπονται κυρώσεις στα κράτη-μέλη, τα οποία συστηματικά δεν τηρούν το όριο του 3% του ΑΕΠ στο έλλειμμα και το 60% του ΑΕΠ στο χρέος. Οι κυρώσεις θα είναι χρηματικές και όχι πολιτικές, όπως αρχικά είχε συζητηθεί, δεν θα υπάρχει δηλαδή απώλεια του δικαιώματος ψήφου για τα μη συμμορφούμενα κράτη-μέλη.

Διαλεκτική της διπλής ήττας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Το 1981, δηλαδή πριν την καπιταλιστική παλινόρθωση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ο Ράσελ Τζακόμπι, αμερικανός στοχαστής, καθηγητής στην Καλιφόρνια, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Dialectic of Defeat», Contours of Western Marxist, («Διαλεκτική της ήττας, Περιγράμματα του δυτικού μαρξισμού»). 

Στόχος του ήταν να αναδείξει τις αλήθειες που περιείχε ο λεγόμενος δυτικός μαρξισμός (και πιο συγκεκριμένα η συλλογιστική των Ρόζα Λούξεμπουργκ, Καρλ Κορς, Αντον Πάνεκουκ, Χέρμαν Γκότερ, Αμεντέο Μπορντίγκα, Αντόνιο Γκράμσι, οι στοχαστές της σχολής της Φραγκφούρτης,) ο οποίος σε σχέση με τον σοβιετικό μαρξισμό, «νικητή» και κυρίαρχο στην πράξη, ήταν ηττημένος και αποτυχημένος.

Λιτότητα, επενδύσεις και ανάπτυξη

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ*

Είναι γνωστό ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν δημοσιονομικές πολιτικές λιτότητας σε διαφορετικές εντάσεις και παραλλαγές, με αποκορύφωμα ίσως τη χώρα μας. 

Εχουν προφανή στόχο, χωρίς εξασφαλισμένη επιτυχία, να εξοικονομήσουν πόρους για να αποπληρώσουν τα χρέη τους και ταυτόχρονα να πείσουν τις διεθνείς αγορές για τη φερεγγυότητά τους, ώστε να τις δανείζουν με χαμηλά επιτόκια.

Η βιολογικοποίηση της πολιτικής άποψης

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ*

Λάκης Λαζόπουλος

Όποιος τολμούσε τη δεκαετία του 1980 να κρίνει το ΠΑΣΟΚ εισέπραττε το παροιμιώδες «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε» του Κουτσόγιωργα. 

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για το σημερινό ΠΑΣΟΚ, μόνο που το «δεν δικαιούστε...» έχει πλέον επιστημονικοποιηθεί. Δεν δικαιούμεθα να ασκούμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε και να πράττουμε κατ' επιλογήν, παρά μόνο αν το επιτρέπει η «φύση» μας (δηλαδή, τα γονίδιά μας).

Γιατί υπερασπίζομαι τη Δύση

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Μάριο Βάργκας Λιόσα

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, ο περουβιανός συγγραφέας που τιμήθηκε φέτος με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, αρθρογραφεί τακτικά στην ισπανική εφημερίδα «El Pais». Το ακόλουθο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2004 (λίγο μετά τις βομβιστικές επιθέσεις της 11ης Μαρτίου 2004 στη Μαδρίτη), είναι ένα αντιπροσωπευτικό «δείγμα γραφής»:

Σλαβόι Ζίζεκ: «Ας δράσουμε τώρα! Η αδράνεια μπορεί να είναι καταστρεπτική»

Συνέντευξη στον ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ι. ΣΕΦΕΡΙΑΔΗ*

Σλαβόι Ζίζεκ

Ο σλοβένος φιλόσοφος - διανοητής πετά σε «ενδιαφέροντες» καιρούς το γάντι στα καθιερωμένα «πολιτικά ορθά» σχήματα της καθημερινότητας και προτείνει εναλλακτική θέαση του καπιταλισμού, της κρίσης, της Παιδείας, της Αριστεράς.

Το φάσμα του λαϊκισμού

Toυ Λουκά Tσούκαλη*

Έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Οργανώθηκε και μια μεγάλη διαδήλωση στις Βρυξέλλες από τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Σίγουρα, θα ακολουθήσουν και άλλες όσο τα μέτρα περιστολής των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, από τη Βρετανία και την Ιρλανδία μέχρι την Ισπανία και την Πορτογαλία μέσω Γαλλίας (στην Ελλάδα τα νιώθουμε ήδη έντονα στο πετσί μας), μεταφράζονται σε περικοπές μισθών, συντάξεων και θέσεων εργασίας.

Πάγκαλος: Oι πολιτικοί είναι φαύλοι!

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*

«Η απάντηση στην κατακραυγή των πολιτών “πώς φάγατε τα λεφτά;” είναι: “Σας διορίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο. Τα φάγαμε όλοι μαζί σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος”».

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης

Οι ναρκισσισμοί των μικρών διαφορών αδρανοποιούν την ελληνική αριστερά

Tου Κώστα Δουζίνα

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΜΑΖΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ

Πριν έναν περίπου χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2010, όταν οι ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ επέβαλλαν στην Ελλάδα τα πρώτα μέτρα λιτότητας, το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ήταν ότι χωρίς αυτά η κρίση θα εξαπλωνόταν στην Ευρώπη, απειλώντας το ευρώ.